Αναρτήθηκε στις:08-12-17 13:31

Που το... πάει ο Τσίπρας; (Μέρος Β΄)


Ανάλυση του Αντώνη Κολιάτσου


Αφ’ ετέρου η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ενεργώντας πάντα μέσα στα πλαίσια της μετά τον Αύγουστο του 2015 χαραχθείσας «ρεάλ ελληνικής εξωτερικής πολιτικής», και εκμεταλλευόμενη το πολύτιμο γεωπολιτικό, γεωστρατηγικό και γεωοικονομικό πλεονέκτημα της χώρας, θέλει να πιστεύει-και ίσως δεν είναι εκτός πραγματικότητας - ότι η μακρό-ημέρευσή της, ειδικότερα, διευκολύνεται σημαντικά, από το εν εξελίξει σύνθετο γεγονός:

▪ Ότι η Ελλάδα, ως χώρος στο γεωπολιτικό σκηνικό που διαμορφώνεται από την εποχή του Τρωϊκού πολέμου κατά την σύγκρουση των πολιτισμών, συνδέει: οριζόντια την Εγγύς Ανατολή με τη Δυτική Ευρώπη, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ των ακτών της Συρίας και των Ιταλικών παραλίων, κάθετα τα Βαλκάνια με τη Βόρεια Αφρική και διαγώνια τον Εύξεινο Πόντο και το Βόσπορο με το Αιγαίο.

▪ Ότι ο μέχρι πρότινος πόλεμος Ευρώπης-ΗΠΑ-Ρωσίας εναντίον των τζιχαντιστών και η μετεξέλιξη της Τουρκίας του Ερτογάν σε ένα ιδιότυπο Χαλιφάτο, επανεργοποιούν τις ανωτέρω γεωγραφικές συνδέσεις, καθιστώντας την Ελλάδα ως το μόνο αξιόπιστο μέλος της Δυτικής συμμαχίας, έναντι της αναξιόπιστης πλέον Τουρκίας.

▪ Ότι σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία πέρα και πάνω από τα διαφορετικά ενδο-συμμαχικά συμφέροντα και τις οικονομικές και γεωπολιτικές βλέψεις των ΗΠΑ, Ευρώπης, Ρωσίας, Κίνας κ.ά, στον πλούσιο σε υπέδαφος ελλαδικό και περί-ελλαδικό χώρο, η Ελλάδα, ως εμπορικό και ενεργειακό διακομετακομιστικό κέντρο καθίσταται ο κατ’ εξοχήν στρατηγικός και εμπορικός σύμμαχος της Δύσης, ίσως και ο μόνος εκπρόσωπος της τελευταίας, ενάντια στον ανερχόμενο ακραίο ισλαμικό φονταμενταλισμό.

▪ Ότι στην ιδιαίτερα ταραγμένη και μεγάλου στρατηγικού ενδιαφέροντος ευρύτερη περιοχή(σ. σ, Δυτικά Βαλκάνια, Τουρκία, ΝΑ Μεσόγειος, Βόρειος Αφρική), το κυβερνητικό δίδυμο «Τσίπρας-Καμένος» έχει το πλεονέκτημα να χρησιμοποιεί προς όφελός του- και όχι μόνο, την πολύτιμη εσωτερική πολιτική σταθερότητα (σ. σ, το ερώτημα είναι μέχρι πότε, αν συνεχιστεί η μυωπική πολιτική της λιτότητας των μνημονίων και της σφιχτής οικονομικής εποπτείας μέχρι το 2060;), εξ’ αιτίας της οποίας μάλιστα η διοίκηση Τραμπ αποφάσισε την περεταίρω σύσφιξη των ελληνοαμερικανικών σχέσεων «προάγοντας» την Ελλάδα όχι μόνο στο πλέον πολύτιμο μέλος της ΝΑ πτέρυγας του ΝΑΤΟ αλλά και σε ακρογωνιαίο λίθο της Αμερικανικής. πολιτικής στην ευρύτερη περιοχή.

▪ Ότι οι ΗΠΑ μπορεί να χρειάζονται την Τουρκία και να ανέχονται το φλερτ του Ερτογάν με τον Πούτιν (σ. σ, αγορά των S-400, ρωσική παροχή τεχνολογίας για την κατασκευή πυρηνικού αντιδραστήρα στην γείτονα κ.ά), ωστόσο δεν θα συγχωρήσουν εύκολα την «παρασπονδία» της Τουρκίας -και δεν θα την εμπιστεύονται, πλέον, όπως τον παλιό καλό καιρό-όταν αρνήθηκε στους Αμερικανούς τη χρήση της βάσης του Ιντσιρλίκ στον πόλεμο με το Ιράκ(2003), ή όταν έσπαγε το «εμπορικό εμπάργκο» της Δύσης κατά του Ιράν και της Ρωσίας, καθιστάμενη η κύρια προμηθεύτρια των δύο αυτών «εχθρικών» χωρών. Ενώ, η αμετάκλητη απόφαση των Αμερικανών να ενθαρρύνουν τη δημιουργία Κουρδικού κράτους, κάτι που ενοχλεί σφόδρα τους Τούρκους, δεν θα πάψει να αποτελεί μόνιμη αιτία, ακόμη και μιας ρήξης των «Τούρκο-Αμερικανικών» σχέσεων.

▪ Ότι οι δυνάμεις που χαράσσουν τη γενικότερη πολιτική των ΗΠΑ, όλο και περισσότερο πείθονται ότι ο μέχρι πρότινος πανίσχυρος υπουργός οικονομικών Βόλφανγκ Σόϊμπλε και το βαθύ οικονομικό-βιομηχανικό κατεστημένο του Βερολίνου που αυτός εκφράζει, κινούν τη Γερμανία εκτός της γραμμής που χάραξαν οι νικήτριες χώρες του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και η ηττημένη χώρα τους δεσμεύτηκε να ακολουθεί μεταπολεμικά από τις συμφωνίες του Λονδίνου(1953). Αυτή η παρέκκλιση, όμως, είναι η αιτία που υποχρεώνει, προεχόντως την διοίκηση Τραμπ, να εφαρμόσει πολιτικές. που θα περιορίζουν τον Γερμανικό οικονομικό-πολιτικό επεκτατισμό και θα ακυρώνουν τον ομώνυμο ηγεμονισμό της μετά-Χιτλερικής Γερμανίας στην Ευρώπη.

▪ Ότι η ψυχρότητα με την οποία ο νέο-εκλεγείς Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ-Τραμπ υπεδέχθη την Καγκελάριο Μέρκελ κατά την προ μηνών επίσκεψή της στον Λευκό Οίκο, που ειδικότερα εκφράζεται, με:

-Το εξοντωτικό πρόστιμο των Αμερικανών, στον Γερμανικό τραπεζικό κολοσσό Deutsche Bank[σ. σ, το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης για την υπόθεση της πώλησης τίτλο- ποιημένων στεγαστικών δανείων μειωμένης εξασφάλισης,(σ. σ, 7,2 δις.. δολ, στις πρώτες μέρες Ιανουαρίου 2017.), η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ και η Υπηρεσία Χρηματοπιστωτικών Υπηρεσιών (Department of Financial Services, DFS) της Πολιτείας της Νέας Υόρκης, για τη διευκόλυνση νομιμοποίησης εσόδων από παράνομη δραστηριότητα ή άλλες παράνομες πρακτικές (σ. σ, 640εκ. δολ, στις 31/1/2017)].

-Το πρόστιμο μαμούθ των 17-18 δις δολ στην πασίγνωστη Γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία Volkswagen-και στην θυγατρική της Αudi(σ. σ, πρόκειται για το σκάνδαλο του «πειραγμένου» ειδικού λογισμικού, που στα γενόμενα ειδικά τεστ μείωνε τις τιμές εκπομπής καυσαερίων των 482.00 ντιζελοκίνητων μοντέλων αυτοκινήτων που πωλούνταν στις ΗΠΑ).

- Την διαφαινόμενη προσπάθεια του αμερικανικού παράγοντα να «ξηλώσει» τα εγχώρια φίλο-γερμανικά οικονομικά, πολιτικά, εκδοτικά και τηλεοπτικά κατεστημένα, υποκαθιστώντας τα με φιλο-αμερικανικής απόχρωσης ομοειδή(σ. σ, η οξυνόμενη σκανδαλολογία, οι διενεργούμενες αλλαγές στο ραδιοτηλεοπτικό πεδίο, η έξοδος από το οικονομικό γίγνεσθαι σειράς εμβληματικών προσωπικοτήτων της βιομηχανίας, του εμπορίου, της ενημέρωσης κ.ά, η κυοφορούμενη αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού, με άρωμα αμερικάνικης ετικέτας στην οποία εμπλέκονται φιλοκυβερνητικά κέντρα με σαφή αντί-Γερμανικό χαρακτήρα.

- Την κυνική ομολογία του ανεκδιήγητου Ντάϊνσεμπλουμπ: «…χρησιμοποιήσαμε τα χρήματα των Ελλήνων, με λάθος τρόπο, για να σώσουμε τις τράπεζες…», που τινάζει στον αέρα την πολιτική της άγριας λιτότητας που οι δανειστές επέβαλλαν στον ελληνικό λαό με τα τρία μνημόνια: υπέρ-φορολογώντας τους πολίτες και διαλύοντας την ελληνική οικονομία, με τα εξοντωτικά ποσοστά πλεονασμάτων(4,5%, 4%, 3,5%), επί του προϋπολογισμού που απαιτούσαν τα προγράμματα…διάσωσης.

Και περισσότερο

-Με την προ ημερών «αποκαθήλωση» του Σόϊμπλε και της παρέας των εγκαθέτων του στους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς(σ. σ, Ρέγκλινκ, Ντάϊσεμπλουμπ, Ντομπρόφσκις κ.ά), που επήλθε με την δημοσιοποίηση της πρόσφατης έκθεσης του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου(σ. σ, δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 16/11/2017), που συγκεκριμένα αναφέρει:

-ότι «τα προγράμματα προσαρμογής(σ. σ, 1 ο, 2 ο, και 3 ο μνημόνιο) που σχεδίασε και εφάρμοσε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην Ελλάδα, συνέβαλαν μεν στην ανασυγκρότηση της χώρας, πλην όμως οριακά[…].

-ότι «… οι ελεγκτές της ΕΕ διαπίστωσαν ότι η Επιτροπή δεν διέθετε προηγούμενη πείρα στη διαχείριση ενός τέτοιου εγχειρήματος και ότι οι όροι των προγραμμάτων(μνημονίων) δεν είχαν ιεραρχηθεί σωστά με βάση τη σημασία τους, ούτε εντάχθηκαν σε κάποια ευρύτερη στρατηγική για τη χώρα[…].

- ότι «…οι μακροοικονομικές παραδοχές των προγραμμάτων δεν αιτιολογούνταν καταλλήλως, και πως η συνεργασία με τους άλλους θεσμούς ήταν μεν αποτελεσματική αλλά άτυπη...».

Τα οποία και ενισχύουν την άποψη υψηλόβαθμων κύκλων της Κομισιόν και του ΔΝΤ, οι οποίοι αντιτίθενται στην πολιτική Σόϊμπλε και αντιστρατεύονται τον μετασχηματισμό της Ευρώπης σε «Γερμανική Ευρώπη» ότι, ειδικότερα πίσω από τα της, αμέσως πιο πάνω ενότητας, κρύβεται αμερικανικός δάκτυλος.

▪ Ότι ο ακήρυκτος υπόγειος οικονομικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Γερμανίας, που άρχισε από την 8-ετία Ομπάμα, γίνεται ολοένα και πιο σκληρός, ότι ο πρόεδρος Τράμπ, όχι μόνο είναι αποφασισμένος να τον συνεχίσει, αλλά λόγω και του εκρηκτικού ταπεραμέντου του, φαίνεται πως θέλει να τον τελειώσει το ταχύτερο, αδιαφορώντας αν ορισμένες πρωτοβουλίες του αφίστανται της δεοντολογίας και του διπλωματικού τακτ, που συνήθως χαρακτηρίζουν τις διακρατικές σχέσεις φίλων χωρών και ειδικότερα συμμαχικών.


(e-mail akoliatsos@gmail.com)



img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ