Αναρτήθηκε στις:29-01-20 11:54

Συνέντευξη του Φώτου Λαμπρινού στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη


Δεν γνωρίζω τι σημαίνει ταλέντο. Αναγνωρίζω την έφεση, την αφοσίωση, το πείσμα, τη βαθιά γνώση και τη σκληρή δουλειά


Ο Φώτος Λαμπρινός ήταν αριστούχος του Iνστιτούτου Kινηματογραφίας της Mόσχας (1965-1970) στο εργαστήρι του Mιχαήλ Pομμ. Εργάστηκε ως σκηνοθέτης στο ραδιόφωνο και στο θέατρο, καθώς και ως κριτικός κινηματογράφου στις εφημερίδες Αυγή και Δημοκρατική Αλλαγή. Επίσης, σκηνοθέτησε πολλά ντοκιμαντέρ και τις μεγάλου μήκους ταινίες: Άρης Βελουχιώτης – το δίλημμα (1981), Δοξόμπους (1987), Γλέντι γενεθλίων ή Μια βουβή βαλκανική ιστορία (1995), Καπετάν Κεμάλ, ο σύντροφος (2007), The Great Utopia (2017).

Ερεύνησε διεξοδικά, σε συνεργασία με τους Κώστα Γαβρά, Νίκο Σβορώνο και Δημήτρη Δεσποτίδη, τα διεθνή κινηματογραφικά αρχεία Επικαίρων (Newsreels) στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, γεγονός που βοήθησε στη μετέπειτα παραγωγή της σειράς Πανόραμα του αιώνα (1982-1987) για λογαριασμό της ΕΡΤ. Συνέβαλε στην ίδρυση του κινηματογραφικού αρχείου του Υπoυργείου Εξωτερικών και συνεργάστηκε ως τεκμηριωτής με το Εθνικό Οπτικοακουστικό Αρχείο.

Έχει διδάξει «Σχέσεις κινηματογράφου και ιστορίας» στα Πανεπιστήμια Κρήτης, Θεσσαλίας και Πάντειο. Χρημάτισε υπεύθυνος του προγράμματος της ΕΡΤ για διεθνείς συμπαραγωγές ντοκιμαντέρ (History Doc) και έχει δημοσιεύσει κείμενα για το ελληνικό και βαλκανικό σινεμά σε εκδόσεις του εξωτερικού (Centre Georges Pompidou, 1995• La Biennale di Venezia, 2000) και του εσωτερικού (Ιστορία του νέου ελληνισμού, τόμοι 6-10, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 1993).

Έχει μεταφράσει Τσέχοφ, Καμιλέρι και Τσβετάγιεβα. Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν τα βιβλία του: Ισχύς μου η αγάπη του φακού – Τα κινηματογραφικά Επίκαιρα ως τεκμήρια της ιστορίας (1895-1940) (2005), Λευκά σοσόνια (2006), Χούντα είναι. Θα περάσει; – Τα κινηματογραφικά Επίκαιρα στη διάρκεια της Δικτατορίας, 1967-1974 (2013) και Παλαμηδίου 10 (2019), το οποίο μας έδωσε την αφορμή για τη συζήτηση που ακολουθεί.

Πώς ξεκίνησε η ιδέα της συγγραφής του βιβλίου Παλαμηδίου 10;


Εντελώς τυχαία, ως αναμόχλευση των αναμνήσεων από την παιδική-νεανική ηλικία.

Ο τίτλος είναι συμβολικός ή δηλώνει κάτι κυριολεκτικά;


Κυριολεκτικός. Οδός και αριθμός του σπιτιού μας.

Ένα παιδί γεννιέται στη δικτατορία του Μεταξά. Πώς ήταν η εικόνα της Ελλάδας στα πρώτα χρόνια της ζωής σας;


Όχι της Ελλάδος, αλλά της Αθήνας: Εξάρχεια, μονοκατοικία με αυλή, πόλεμος, σειρήνες, υπόγειο πολυκατοικίας στα μπετά…

Από μικρός μέχρι την ενηλικίωσή σας μαθαίνετε για τις φυλακές και τις εξορίες. Δεν υπήρξαν και μέρες που η καθημερινότητα να ήταν κάπως φυσιολογική;


Οι φυλακές, τα στρατόπεδα και οι εξορίες ήταν η φυσιολογική καθημερινότητα… όχι μόνο για τη δική μου οικογένεια.

Αυτά τα γεγονότα δεν προκάλεσαν και προβλήματα υγείας στα παιδιά;


Είναι σίγουρο, αν και όχι σε όλα τα παιδιά.

Η μητέρα σας οδηγήθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Χρόνια δεν γνωρίζατε αν είναι ζωντανή. Και κάποια στιγμή τη συναντήσατε στη Αθήνα. Η σκηνή που περιγράφετε στο βιβλίο είναι συγκινητική. Δεν φοβηθήκατε ότι μπορεί τα συναισθήματά σας να σας παρασύρουν σε μια μελοδραματική αφήγηση;


Το μελόδραμα ξεπερνιέται από το δράμα.

Μέσα από τις σελίδες κυριαρχεί η ελπίδα για ζωή. Από πού πήγαζε αυτή η ελπίδα;


Δεν πρόκειται για ελπίδα αλλά για σιγουριά, διότι δεν κυριαρχεί ο φόβος.

Μερικοί συγκρίνουν τις σημερινές οικονομικές συνθήκες με εκείνες της εποχής που ζούσατε. Ποια είναι η γνώμη σας;


Καμία σχέση. Με τη σημερινή κρίση πληρώνουμε τη Χούντα, που έχουμε σπρώξει κάτω από το χαλί. Τότε υπήρχε μόνιμη η ελπίδα για νίκη και καλύτερο αύριο.

Ο πατέρας σας ήταν διανοούμενος και έγραψε βιβλία. Αυτό το γεγονός δεν αποτέλεσε ένα κίνητρο για την ενασχόλησή σας με την Τέχνη;


Βεβαίως. Ωστόσο, το κίνητρο το δημιουργούσε ολόκληρο το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον.

Από τις αφηγήσεις σας μαθαίνουμε για τους πνευματικούς ανθρώπους της εποχής σας. Πώς νιώθατε που μεγαλώσατε δίπλα σε ένα περιβάλλον καλλιτεχνών-διανοουμένων – Γιώργης Λαμπρινός, Σωτήρης Πατατζής, Μίμης Φωτόπουλος, Βασίλης Ρώτας, Μέμος Μακρής, Φοίβος Ανωγειανάκης, Μέλπω Αξιώτη, Στάθης Δρομάζος, Ντίνος Τσαλόγλου και πολλοί άλλοι;


Απολύτως φυσιολογικά. Παιδί ήμουν, όχι κριτικός τέχνης…

Κεντρική φιγούρα η μητέρα σας. Γιατί η μάνα είναι ο στύλος και το καταφύγιο στη ζωή μας;


Όχι μόνο. Γιατί επρόκειτο για τη συγκεκριμένη μάνα.

Ποια είναι η γνώμη σας για το ταλέντο;


Δεν γνωρίζω τι σημαίνει ταλέντο. Αναγνωρίζω την έφεση, την αφοσίωση, το πείσμα, τη βαθιά γνώση και τη σκληρή δουλειά.

Έχετε σκηνοθετήσει ντοκιμαντέρ αλλά και κινηματογραφικές ταινίες. Είσαστε ικανοποιημένος από αυτή την πορεία;


Ικανοποιημένος από τις εμπειρίες που μου προσέφερε η δουλειά μου είμαι απολύτως!

Έχετε χρηματίσει υπεύθυνος της ΕΡΤ και συμμετείχατε σε διεθνείς παραγωγές. Ποια είναι τα κέρδη αυτής της συνεργασίας για την ελληνική τηλεόραση;


Δημιουργήσαμε τότε τις προϋποθέσεις για διεθνείς συμπαραγωγές ντοκιμαντέρ με ξένες χώρες και το πετύχαμε. Πολλές ταινίες μας έκαναν διεθνή καριέρα, ενώ οργανώσαμε και σεμινάρια με ξένους δασκάλους και ομιλητές γύρω από τις ιδιομορφίες του ντοκιμαντέρ. Κάτι τέτοιο έγινε για πρώτη και δυστυχώς για τελευταία φορά.

Μου έκανε εντύπωση ότι, πέρα από τον κινηματογράφο, έχετε γράψει και βιβλία. Μπορεί ο σκηνοθέτης να εξελιχθεί και σε συγγραφέα;


Όχι βέβαια. Δεν είμαι ούτε λογοτέχνης ούτε συγγραφέας. Σεναριογράφος των ταινιών μου, ναι. Άλλωστε, το βιβλίο μου δεν αποκαλείται «μυθιστόρημα» αλλά «ντοκυμανταίρ» και, όπως μου είπε ένας φίλος, πρόκειται για «ντοκυμανταίρ στο χαρτί»…

Αν μπορούσατε να γυρίσετε πίσω τον χρόνο και να αλλάξετε κάποιες από τις επιλογές σας, τι θα αλλάζατε;


Ίσως και να άλλαζα κάτι στην προσωπική μου ζωή. Ως προς τον κινηματογράφο, όμως, τίποτε απολύτως…

diastixo.gr


img

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ