Συναντήσαμε τη Λαμπρινή και τη ρωτήσαμε για τα όνειρά της και τα σχέδιά της για το μέλλον. Η ίδια κατενθουσιασμένη με την επιτυχία της, έλαμπε ολόκληρη από χαρά σκεπτόμενη τον δρόμο που ανοίγεται μπροστά της! Μας εξήγησε ότι στόχος της είναι να ακολουθήσει την κατεύθυνση για το Διεθνές Ευρωπαϊκό Δίκαιο και να μπει κάποτε στο Διπλωματικό Σώμα. Δηλώνει έτοιμη να “ανοίξει τα φτερά της” για ένα καλύτερο αύριο, έχοντας πίστη, επιμονή και στοχοπροσήλωση. Μας δήλωσε ότι τα πάντα είναι δυνατά, αρκεί να έχουμε πίστη στον εαυτό μας, στις δυνατότητές μας και να αγωνιζόμαστε με όλες μας τις δυνάμεις για τα όνειρά μας.

Φύλακας άγγελός της στέκεται η μητέρα της. Και οι δυο της γονείς συνέβαλαν στην επιτυχία της, μα… τα μάτια της μητέρας είναι καθρέφτης του αγώνα της για την κόρη της. Όταν της δώσαμε συγχαρητήρια για την κόρη της, η ίδια δάκρυσε… Και τα δάκρυα αυτά έκρυβαν μέσα τους τα ξενύχτια, την αγωνία, το πολύωρο διάβασμα, το άγχος, τον φόβο, την ελπίδα, όλα μαζί τα προαναφερόμενα. Κάθε άνθρωπος κουβαλάει τον δικό του σταυρό, τη δική του ιστορία γραμμένη άλλοτε με χαμόγελα άλλοτε με πικρά δάκρυα. Η συγκεκριμένη μητέρα, δυστυχώς μέσα από ποτάμια δακρύων, αγωνίστηκε όλα τα προηγούμενα χρόνια κι εξακολουθεί να αγωνίζεται για ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά της. Η προσωπική της ιστορία ας μείνει κρυφή, δεν είναι της παρούσης… Όμως ο αγώνας της, ο σκληρός αγώνας της για να προσφέρει ένα καλύτερο αύριο στην κόρη της, στηρίζοντάς την στα ξενύχτια, στις ατελείωτες ώρες διαβάσματος, στα άγχη και στις αγωνίες της αξίζει να αναφερθεί! Διότι, στο δικό της πρόσωπο συναντά κανείς κι άλλους γονείς που βαδίζουν τον δικό τους Γολγοθά, όμως πάνω από τον ίδιο τους τον εαυτό βάζουν τα παιδιά τους, και παλεύουν, και παλεύουν, και παλεύουν χωρίς σταματημό!