Ο τίτλος «Υπόθεσις 69» πράγματι παίζει συνειδητά με τη διπλή του ανάγνωση, συνδυάζοντας το υπαινικτικό χιούμορ με μια πιο βαθιά αναζήτηση γύρω από την ανθρώπινη επιθυμία, την εξουσία και την υποκρισία. Όπως και το όνομα της ομάδας μας, «Υπόθεσις 19», έτσι κι αυτό παραπέμπει τόσο στην αρχαιοελληνική υπόθεσιν —τον πυρήνα κάθε δράματος κατά τον Αριστοτέλη— όσο και στη λογική της έρευνας, της αποκάλυψης μιας “υπόθεσης”. Όσον αφορά το αριθμητικό μέρος του τίτλου, ισχύει το ίδιο. Το ‘69 του τίτλου, αφορά μια υπόθεση δολοφονίας του έτους 1969 καθώς και τη εξηκοστή ένατη αστυνομική υπόθεση των αστυνομικών ηρώων. Κλείνει όμως ‘πονηρά το μάτι’ σε ερωτικούς υπαινιγμούς που πλαισιώνουν την υπόθεση του έργου. Το ‘19 στο όνομα τής ομάδας μας, υποδηλώνει το έτος λειτουργίας της. Στο τέλος, το έργο μετατρέπεται σε καθρέφτη της κοινωνίας, εκεί όπου το αστείο και το υπονοούμενο, συναντά την αλήθεια.

Αφροδίτη Κατσαούνου
Νηπιαγωγός/Θεατρολόγος

Θα έλεγα πως η επιλογή ενός νουάρ, σχεδόν αποπροσωποποιημένου ύφους δεν στοχεύει στην αποστασιοποίηση, αλλά αντίθετα στον πιο βαθύ εγκλωβισμό του θεατή μέσα στο ψυχολογικό παιχνίδι του έργου. Με ενδιαφέρει να δημιουργώ ένα περιβάλλον όπου ο θεατής δεν ταυτίζεται εύκολα ή συναισθηματικά με τους χαρακτήρες με τον παραδοσιακό τρόπο, αλλά παγιδεύεται σε μια ατμόσφαιρα αβεβαιότητας και εσωτερικής έντασης. Το νουάρ στοιχείο, με τη σκοτεινότητα και τις έντονες αντιθέσεις του, λειτουργεί σαν ένας λαβύρινθος: δεν σου δίνει σαφείς απαντήσεις, αλλά σε ωθεί να μπεις πιο βαθιά. Το κωμικό στοιχείο του έργου βοηθά στην αποφόρτιση του θεατή, που καλείται να αναμετρηθεί με εγκλήματα, ιστορικά γεγονότα, κακοποιητικές συμπεριφορές και με τις αγιάτρευτες πληγές που ανοίγουν οι αληθινοί έρωτες.

Αφροδίτη Κατσαούνου
Νηπιαγωγός/Θεατρολόγος

Η Ένωσή μας, πέρα από τον ρόλο του φορέα παραγωγής και του πρακτικού συντονιστή, υπηρετεί συνειδητά έναν ευρύτερο στόχο: να φέρει τον αστυνομικό πιο κοντά στον πολίτη. Οι δράσεις μας, είτε πρόκειται για θεατρικές παραστάσεις είτε για πολιτιστικές και εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες, δεν έχουν μόνο καλλιτεχνικό ή οργανωτικό χαρακτήρα, αλλά και έναν σαφή κοινωνικό προσανατολισμό. Μέσα από την τέχνη και ιδιαίτερα από την αστυνομική αφήγηση, επιδιώκουμε να αναδείξουμε την ανθρώπινη διάσταση του αστυνομικού, να καλλιεργήσουμε την κατανόηση και την εμπιστοσύνη, και να ανοίξουμε έναν ουσιαστικό δίαυλο επικοινωνίας με την κοινωνία. Για εμάς, το ζήτημα δεν είναι μόνο «πώς αφηγείται κανείς το έγκλημα», αλλά και «πώς συνυπάρχουν ο αστυνομικός και ο πολίτης» σε μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού. Επομένως, η Ένωση δεν λειτουργεί απλώς ως διοργανωτής. Λειτουργεί ως γέφυρα – μια γέφυρα που συνδέει τον θεσμό με την κοινωνία, τον νόμο με την καθημερινότητα, και τελικά τον αστυνομικό με τον πολίτη.

Μαριάνθη Σακαγιάννη
Γ. Γ. Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Άρτας

Θα έλεγα πως στην παράσταση ο «ερευνητής» δεν είναι ένας και μοναδικός, αλλά διαχέεται σε τρία επίπεδα, ανάλογα με τον ρόλο και τη θέση του καθενός. Αρχικά, ο σκηνικός ήρωας λειτουργεί ως δραματικός ερευνητής: είναι εκείνος που κινείται μέσα στην πλοκή, που αναζητά στοιχεία, που προσπαθεί να συνθέσει μια αλήθεια. Η έρευνά του είναι δραματουργική και βιωματική, καθώς βρίσκεται εκτεθειμένος στις συνέπειες κάθε αποκάλυψης. Ταυτόχρονα, ο θεατής γίνεται ένας δεύτερος ερευνητής.

Παρακολουθώντας τα αποσπασματικά δεδομένα, τις σιωπές και τις υπαινικτικές εικόνες, καλείται να ερμηνεύσει, να υποθέσει και να «λύσει» το νόημα. Η δική του έρευνα είναι εσωτερική και ερμηνευτική, συχνά πιο αβέβαιη αλλά και πιο ενεργή. Τέλος, ο συγγραφέας είναι ένας τρίτος ερευνητής, αλλά σε ένα μετα-επίπεδο: είναι εκείνος που κατασκευάζει την «παγίδα» του νοήματος, που οργανώνει τα ίχνη, τα κενά και τις παραπλανήσεις. Η δική του έρευνα αφορά τη διερεύνηση των ορίων της αφήγησης, θέτοντας ερωτήματα αντί να δίνει απαντήσεις.

Ως σκηνοθέτιδα, θα έλεγα ότι υπάρχει και ένας τέταρτος ερευνητής, εξίσου καθοριστικός: εγώ! Βλέπω τον σκηνικό ήρωα να ερευνά μέσα στον κόσμο της ιστορίας, τον θεατή να ερευνά τα νοήματα και τα υπόγεια στρώματα της αφήγησης, και τον συγγραφέα να έχει ήδη στήσει μια σύνθετη παγίδα σημασιών. Λειτουργώ σαν ένας ενδιάμεσος ερευνητής που αναμετριέται με όλα αυτά τα επίπεδα. Ερευνώ το κείμενο, τις σιωπές του, τις πιθανές του αναγνώσεις, και ταυτόχρονα δοκιμάζω τρόπους να το μεταφέρω στη σκηνή έτσι ώστε να παραμείνει ανοιχτό, αμφίσημο, ζωντανό. Μέσα από τη σκηνοθετική πράξη, δεν δίνω λύσεις αλλά δημιουργώ νέες διαδρομές για τον θεατή. Με αυτή την έννοια γίνομαι ο τέταρτος ερευνητής: αυτός που συνδέει, μετασχηματίζει και τελικά επαναπροσδιορίζει το ίδιο το ερώτημα της παράστασης.

Αφροδίτη Κατσαούνου
Νηπιαγωγός/Θεατρολόγος